بهترین مسائل درباره مسجدها

واقعه دیگر در همین رابطه، رحلت آیت الله سید مصطفی خمینی در نجف بود «در اولیه آبان ماه 1356، وی که به یاروهمدم پدرش (حضرت امام خمینی) در نجف در تبعید به راز میبرد و نصیب قابل توجهی از مسجد سجاد مشهد نزاع را هدایت و هماهنگی میکرد به شکلی مشکوک در سپری شد. امام خمینی این واقعه را از لطف ها خفیه الهی خواندند مغایر تصورات رژیم سلطان، این زمینه سبب ساز برگزاری مراسم ختم های زیادی برای آن مرحوم در سراسرکشور شد. در این مجالس (که در مساجد برگزار گردیده بود) سخنرانی های تندی علیه فرمانروا شکل گرفت. با وجود ممنوعیت شدید اسم بردن از آیت الله خمینی، این اتفاق سبب شد تا توشه دیگر به صورت کلان ای اسم حضرت امام بر راز گویش ها بیفتد.»[6]

مساجد انقلابی و فعال مرز و بوم در سال 1357 به محض شنیدن آدرس مسجد سجاد مشهد پیام حضرت امام، مطابق اینکه ملت مسلمان کشور ایران سال جاری عید ندارد، لبیک گفته و با دقت به اینکه حضرت امام از عموم خواستندکه در مرکزها همگانی مثل مساجد تبارک اجتماعات کلان برپا نمایند در مساجد گرد آمدند.

«اینک مورد نیاز میباشد درین اعیادی که در سلطنت این دودمان ستمگر رزرو مسجد سجاد مشهد برای ملت ما عزا گردیده است فارغ از هیچ سیرتکامل تشریفات که نشانگر عید و شادمانی باشد، در کل کشور ایران، در مرکز ها همگانی مثل مساجد گرانقدر اجتماعات گسترده بپا نمایند و گویندگان شجاع متشخص، مصایب وارده بر ملت را به گوش شنوندگان برسانند، و هر چه بیشتر شغل های ضد اسلامی و رسمی رژیم را فاش نمایند، و واهمه را که از جنود ابلیس میباشد از دل خارج نمایند، و در پی نهضت که موافق رضای پروردگار تبارک و البته بعدازظهر میباشد تلاش کنند، و این لامپ فروزنده هدایت را پر نور و پر نور خیس نگه دارا هستند، و با متکی بودن به پروردگار بلندمرتبه مطمئن باشند که ملت برنده میباشد.»[7]

از اینرو علی رغم مجموع طاقت فرسا گیری هایی که به وسیله رژیم پهلوی در امر مسجد شکل گرفت هیچ یک از این ترفندها نتوانست به آنان این قابلیت و امکان را بدهد تا بتوانند نقش وکارکرد سیاسی شماره تلفن مسجد سجاد مشهد مسجد را از در میان ببرند و بازدارنده تداوم و استمرار این تکان و جنبش انقلابی عموم مسلمان کشور ایران گردند. بدین ترتیب «هیچکدام از شگردهای رژیم نتوانست در به پایین سلطه درآوردن کارها مسجد، به انزوا کشیدن آن، ساخت محافل و مجالس برابر و دستگیری روحانیون، مسدود ساختن درهای مساجد، شکستن حرمت آن و قتل و خون ریزی و به حریق کشیدن این جای مقدس، مفید افتد و مسجد را برای مدام در خموشی و خمودی نگه داراست، بلکه با رویش نگرش سیاسی و مذهبی عموم و نقطع ی عطف نهضت، مسجد منزلت ویژه ی مبارزاتی خویش را بازیافت، به نحوی که راس تجمع عموم و راس پخش اعلامیه و خبر ها مرتبط با نهضت، راءس سازماندهی یا این که مسلح کردن نیروهای مردمی، راس یادگرفتن کادرهای انقلابی و مکتب ی فرهنگی، ویک مقام مردمی برای انقلاب باقی ماند که یکی خصوصیت های انقلاب جمهوری اسلامی ایران به حساب آورده می شود.»[8]